شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
                                                                          فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
                                                                  رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
                                                                   که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهی بر آنند که این مرغ شیدا
                                                                   کجا عاشقی کرد ٬ آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آ نجا شتابد
                                                                  که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
                                                                  ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا بر آمد
                                                                  شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش وا کن
                                                              که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

بغض های کهنه هیچ وقت سر باز نمی کنه

هر روز کهنه تر می شه

سکوت بغض کهنه ام بهانه سر نمی دهد

تکیده گشتم و دگر چکامه بر نمی دهد

بهار رفته از دلم، همان بهار روشنی

که لحظه ای نگاه خود به اشک تر نمی دهد

سکوت می کنم، سکوت و بغض کهنه می شود

و قصرِ نورِ آسمان، به شب سحر نمی دهد

دوباره آه می چکد، دوباره بغض می شوم

و باغ قلب خسته ام، گل دگر نمی دهد

صدا می کند مرا، صدای خش خش خزان

به جز صدای پای برگ مرا خبر نمی دهد

دلم دوباره می شود پر از غبار کهنه باز

همان غبار کهنه ای که گریه سر نمی دهد

سکوت بغض کهنه ام دوباره کهنه می شود

و پنجره به جز سکوت ترانه سر نمی دهد.

این بار هم بغضمو فرو دادم،

 بغضی که میاد و مجال باریدن نداره

باز به یاد گذشته ها،

 به یاد شکستن بی صدام،

 به یاد خرد شدن بی نالم،

و به یاد لحظه های که تو سکوت باریدم

و نبودی

باز کوله بارم پر شده از بغض

دوباره پر از گریه ام.

بارون گرفت... 

خاطره ....!!!

بنام تنها دوست بشر

در یک نیمه شب تاریک که فقط سکوت حکم فرما بود در گوشه ای نشست و به فکر فرو رفت.

گذشته ای که داشت ، با خاطره ها،شادی ها،غم ها و قصه هایی که، نقش داشت در بوجود آوردنشان

و نیز به حال که هم اکنون در آن زندگی میکرد و بازیهایی که در این قصه با آنها دست و پنجه نرم  می کرد. و هم به آینده به آینده ای که نمی شد آن را پیش بینی کرد. مثل زندگی حال او که این قصه را نیز می توانست در گذشته پیش بینی کند. و خدایی که در طول همه قصه همیشه بوده و هست.

او می دانست که شادی ها غم ها یش پایدار نخواهد بود این قانون بازی بود و کاریش هم نمیشد کرد

ولی شاید طبیعت او و یا هر انسانی بود که با اینکه می دانستند این زندگی فقط یک قصه هست. بعضی صحنه ها را با عشق و بعضی ها را با نفرت بازی می کردند اما او همیشه سعی می کرد که فقط روشنایی در قصه او باشد و بس.

 شاید کمتر کسی مثل او چنین تفکری داشتند و چنان سرگرم بازی های قصه شده اند که یادشان رفته این قصه هم مثل همه قصه های خوب و بد یه روز پایانی هم خواهد داشت. او لز لول هم می دانست که قایقش شکستنی بود. و همیشه سعی داشت تا این پایان را از یاد نبرد تا باعث شود در قصه خود از نفرت و بدی هیچ ننویسد چون این قصه وقتی نوشته می شود دیگر قابل پاک کردن و دوباره نوشتن نبود و اینو اون خیلی خوب می دونست...

وقتی که خوب فکر می کرد می دید دلیلی برای بد بودنِ نقش اول قصه اش پیدا نمی کرد چون قصه اش شاید کوتاه باشد. وقتی بعضی از برگ های قصه اش رو که در گذشته های دور و نزدیک نوشته بود ورق می زد بابا گفت: افسوس...

 چون نا خواسته و یا شاید خواسته،قصه های بدی نوشته بود قصه هایی که در نقش اول قصه رو از روشنایی ونور ... نوشته بود. دور و گیچ ((در به در)) کمی فکر کرد و علت رو به قصه اش همون دیو و جادوگر قصه ها که همیشه در قصه ها به شکل های گوناگون مردم رو گمراه می کردند. نوشت ولی او مثل مردم ساده لوح نبود و نباید قول دیو زشت قصه ها رو که او بهش شیطان می گفت می خورد.

قدرت پاک کردن چنین قصه هایی رو نداشت و این موضوع همیشه قلب او رو به درد می آورد. به یاد قلبش افتاد ولی به قلبی که دوسش به او هدیه داده بود دوستی که همیشه در آرزوی دیدنش بود و می دانست در پایان قصه موفق به دیدنش خواهد شد. پس به او پناه برد تا شاید با شنیدن صدای کوچولوی قصه ما قسمت های بد و تاریک رو پاک و پاکیزه کند.

با پی بردن به اصل قصه که سایر نویسنده ها به آن پی نبرده بودند تصمیم گرفت تا به گرفتاری ها و بدی ها و زشتی ها زیاد خودش رو ناراحت نکند چون پایدار نخواهند بود. تصمیم گرفت تا دیگر اجازه ندهد دیو قصه ها وارد قصه او شوند و اگر هم وارد شوند او مثل یک سرباز شجاع و یا مثل یک قهرمان به جنگ دیو برود.

با پی بردن به اصل قصه دیگر گذشت یرایش راحت و بعد از مدتی یه چیز عادی شده بود

با پی بردن به اصل قصه دیگر به سایه هایی که می خواستند او را ناراحت و اذیت کنند فقط می خندید و دیگر هیچ ناراحت نشد. و به شکرانه قلبی که دوسش به او هدیه داده بود برای سایه ها نفرین نکرد. بلکه از دوسش می خواست تا آنها را نیز روشن کند به اصل قصه تا شاید آن سایه ها هم دیگر در قصه خود ، تاریکی را راه ندهد و تباه نشود.

 با پی بردن به اصل قصه گاهی دلش هم می گرفت چون به برخی از نقش های قصه عادت کرده بود و به یکی عاشق (به یک فرشته زمینی ).چون کوچولوی قصه ما یک زمینی خسته بود و این فرشته فقط امیدی بود برای او ، برای به روشنایی رسیدن.

وقتی فکر می کرد که این قصه او نیز پایان دارد و تمتم این دوست داشتنی ها .(فرشته ، پدر ، مادر ،آرین ، قلم او ، تنهایی هایش و خلوتهایش و ... )زمانی خوابی بیش نخواهد بود دلش می گرفت .

ولی نه نباید ناراحت می شد چون شاید اگر قصه او پایان خوشی داشت و پر بود از عطر خوش بهشت اگر پر بود از خوبی ، اگر پر بود از گذشت و خوبی ، اگر پربود از عشق شاید بعد از پایان قصه دوستش که از اول قصه بود و می دید و می شنید و صبور بود و مهربان با خواندن قصه کوچولوی قصه ما ، همه عروسک های قصه رو که آنها هم پایانی خواهند داشت برایش برای همیشه زنده کند و تازه برای عروسک ها شخصیت های همیشه زنده و پایدار در کنار او بخشد.

فرشته زمینی صدای نغمه تنهایی کوچولوی قصه ما رو شنیده بود و حاضر بود تا پایان قصه با او باشد پس این حق رو داشت تا این قصه رو با هم بنویسند و به پایان برسونن . پس تصمیم گرفت تا همیشه با فرشته و بچه هاش بمونه تا فرشته هم به او کمک کنه در به کامل شدن . تا وقتی که کوچولوی قصه ما اگر گاهی یادش رفت که این فقط قصه هست و بس ، یادش بیندازه و کمکش کنه . تصمیم گرفت تا همیشه در کنار فرشته بماند و تکیه گاهی باشد برای وی . تا پایان راه . و آفتابی لب پشت بام آنها که به رفتارشان می نگرد.

و تصمیم گرفت به سایر زیبایی ها قصه اگر چه بسیار زیبا جلوه کنند دل نبندد. فقط به دوستش و به فرشته دل بست .

دست از نوشتن برداشت و باز هم در تاریکی و خلوت خویش به فکر فرو رفت . او به اولین شروع فکر می کرد و نیز به پایانی ... و به قصه ... و به خودش ... و به قصه هایی که باز از فردا باید نوشت . و به خوبی ها ... بدی ها ... به مردم . وبه این زندگی اسرار آمیز.

او می دانست و به خاطر این دانستن باید رفت . و می دانست که هیچ نمی داند. پس فقط باید راه را صبور صبور و آرام با همیشه به خاطر داشتن قصه ، می پیمود.

دیگر به اذان صبح چیزی نمانده و وقت بسیار اندک. (( همه چیز را فقط او می داند ... )).

                                                امروز چهلم آرش تنها ترینه.. نمیدونم که چی بنویسم ...

الان تنها چیزی که بهتره نثاره یه فاتحه به روح پاکشه که لااقل کمی از محبتاشو جبران کنیم

 همه به آرش مدیونیم خوده من که خیلی زیاد .. اون آدمی نبود که کسی از دسش ناراحت باشه

یه دله پاک و ساده داشت از جنس ما آدما نبود.

 واسه همینه که الان همه ما نمیتونیم فراموشش کنیم... 

                                             خداوند روحش را بیامورزد

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می رود
آن دل که با خود داشتم با دلستنانم می رود

من مانده ام مهجور از او ،ديوانه و رنجور از او
گويی که تيغی دور از او بر استخوانم می رود

او می رود دامن کشان من رنج تنهايی چشان
ديگر نپرس از من نشان ، کز جان نشانم می رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعی سخن
من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم می رود

برگشت يار سر کشم بگذاشت عيش نا خوشم
چون مجمری پر آشم ،کز سر دُخانم می رود

و اینم آخرین یادگاری ها از آرش که چند روز قبل از رفتنش بهم داد.انگاری به دلش بر آب شده بود

 که دیگه میره و برای همیشه مارو تنها میزاره . با همون لحجه تبریزی بهم گفت:

حاجی این عکسارو یادگاری نگه دار روزی نیگا میکنی و یادی از آرش میکنی...

آرش تنها ترین برای همیشه تنها شد

روحش شاد...

هوالباقی

گفتم که چرا رفتی و تدبیر نه این بود

گفتاچه توان کرد که تقدیر چنین بود

گفتم که نه وقت سفرت بود به این زود

گفتا که نگو مصلحت  حق چنین بود

               دست بیرحم روزگار گلی ازگلهای خوش عطرو بوی معرفت را برچید.

          با کمال تاسف وتالم در گذشت جوان ناکام*** آرش میرزایی *** صاحب وبلاگ

            را به تمامی دوستان وآشنایان وخانواده آن مرحوم تسلیت عرض نموده

                                برای شادی روح پاکش فاتحه

((( خدایش بیامورزد )))

 ما را در غم خود شریک بدانید

* آرش جون اگه من لیاقتشو داشته باشم وبلاگتو ادامه میدم.*

 آرش جون همیشه توی دلامون زنده س. (محمد)